مدح و ولادت حضرت زهرا سلاماللهعلیها
ای اهـل تـولّا پـرِ پــرواز، گـشـائـیـد تا عرشِ خدا بال و پری باز، گشائید با حـیِّ تـوانـا دری از راز، گـشائـید شکر است، زبانی که به آواز گشائید الحمد که شد مـادرمان، مـادرِ هستی زهرا به جهان دیده گشود، از چه نشستی؟ تبـریک بـگـوئـیـد، گـهِ عـیـد رسـیـده آئیـنه بیـاریـد، که خـورشـیـد رسـیـده از خُـلـدِ برین، مَظهـر توحـید رسیده در بیتِ نـبـی، شادی و امـیـد رسـیده شـد کـوثــرِ قــرآنِ مـحـمـد، مـتــولّـد ریـحــانــۀ دردانــۀ احــمــد، مــتـولّـد تبریک پس از سیدِ بطحا، به علی گو حاجاتِ خود از خالقِ یکتا به علی گو هر خواسته از حضرت زهرا به علی گو لا حَــولَ ولا قُــوَّةَ اِلّا بِـه عـلـی، گـو حیدر که شده فاتحِ خیبر، همه این است یافاطمهاَش در همهجا، نقشِ نگین است آنگاه که منصوره به لب، زمزمه دارد دشمن ز جـهـادِ من و تو واهمه دارد شیعه، علوی بودنَش از فـاطمه دارد والله که زهـراست، هـوای همه دارد یا فاطمۀ شیعه، همان نَصرُ مِنَ اللهست بر اهلِ ولا، تاب و توان، نَصرُ مِنَ اللهست فیضی است، به تَمجیدِ جلال و جبروتش لبخـندِ خـدا هـست، طعـامِ مـلکـوتـش بس آیه و سورَهست به فریاد و سکوتش هر فتح نهفـتهست، به دستانِ قـنوتش او هرچه دعا کرد، به آمینِ علی بود از روزِ ازل دینِ خدا، دینِ عـلی بود او مریم کبراست، نه از جنس من و ما معصومۀ عظماست، نه از جنس من و ما اِنسیۀ حوراست، نه از جنس من و ما منصورۀ بالاست، نه از جنس من و ما این سیبِ بهشتیست، که یک عمر شنیدی تُفّاحَـةُ فِـردوس، که در دهـر نـدیـدی حنّانهترین مادرمان، مادر صبر است صد جا مددِ او، ز شبِ اولِ قبر است در چشمِ علی، فاطمه ماهِ شبِ بدر است هم سورۀ قدر است، وَ هم لیلۀ قدر است بــا اُمِّ اَحـِـبـّـاء، اگـر رابــطــه داری با آل علی قُرب، به این واسطه داری هر کس که دلش، بر سرِ راهِ سحر افتاد بر دردِ دلِ صاحبِ چاهش، گذر افتاد امروز ولی، خصمِ علی، در خطر افتاد با آل عـلـی هر که درافـتاد ورافـتـاد امروز شده منـطـقِ زهـرا، سـپـرِ مـا چون فـاطـمه آمـادۀ مـیدان، جگـرِ ما تا محورِ مجموعِ کسا، حضرت زهراست غم نیست، که او بابِ نجات از همه غمهاست چشمانِ امیدِ همگان، حضرت مولاست خود چشم امیدِ علوی، دخترِ طاهاست در علم و عمل، تابعِ زهراست ولایت او حجتِ هر، حجتِ حقّ است به طاعت تا دستِ تَمسُّک، به نخِ چادر زهراست پیروزیِ انصارِ بنی فاطمه امضاست هر فتح و ظفر، با علَمِ رهبری ماست راه شـهـدا، راه حـرم، راه تـولاسـت صَنعا و دمشق و نجف و غزه و تهران شد جـبهـۀ جـمهـوری اسلامیِ ایـران رَزماورِ صِفِّـینی و بدری و حـنـینی! این عیدیِ زهراست ز دربارِ حسینی بر یـارِ خـراسـانی و یـارانِ خـمـینی تا قـدس رسد، لشکـرِ بین الحـرمـینی آنجاست نـمـاز من و تو، هـدیۀ مـولا تکـبیرزنان، پشتِ سرِ مـهـدیِ زهـرا صبحِ فرجِ حضرت حجّت شده نزدیک با منتقـمِ فاطمه، نصرت شده نزدیک بینِ شهدا، موسمِ رجعت شده نزدیک جان دادنِ ما، بهرِ ولایت شده نزدیک با نامِ رقیهست، که آغاز مصاف است گِردِ حرمِ زینـبـیه، وقتِ طواف است امروز نـدای هـمه، یا فـاطـمه لـبیک داریم به لب زمزمه، یا فـاطمه لبیک مانندِ شَهِ عـلـقـمـه، یا فـاطـمـه لـبیک ای لشکـرِ بیواهمه، یا فـاطمه لبیک سربندِ شهیدان همه، لبیک حسین است حتی به لبِ فاطمه، لبیک حسین است |